Kara Yazı

Şehr-i hüzün yine karanlığa bürünmüştü her gün olduğu gibi.Güneş başka diyarlarda doğabilmek için ufukların arkasına saklanmıştı yine.Odaların ışıkları bir bir yanmaya başlamıştı apartmanlarda.Bereli balığın odasının ışığı hariç...O hep karanlığı sevmişti çünkü kendisini bildi bileli.En sevdiği renk daima siyah olmuştu onun.Gecelere aşıktı bereli balık.Bazı geceler "bir mucize olsa da sabah olmasa" diye düşünürdü.Afrika'lı insanları çok kıskanırdı bazen bereli balık çünkü kalbinin rengine boyanmıştı derileri.

Acıya aşıktı adeta bereli balık.Mutluluğa düşmandı sanki.Her daim melankoli yüklüydü.Sevdiği tüm şarkılar duygusal şarkılardı.Okuduğu kitaplarda,izlediği filmlerde hep bir melankoli arıyordu.O akşam daha bir melankolikti sanki bereli balık.Hüzün onun iliklerine kadar işlemişti bir kez daha.Karanlığın ona verdiği zindelik bile engel olamamıştı bu hüzün dalgalarına.Gözlerinden akan yaşlar bile sanki zifir siyahıydı.Sevdiği insanların canını yakmaya kalkmıştı nedensizce ama kendi canını yakmıştı yine.

Sevdiklerini incitmek...Sanki ağır bir balyozla kalbinin ortasına ardarda vurulmuş ve paramparça edilmiş gibiydi bereli balığın kalbi o akşam.Aslında kendi kendini incitmek istemişti.Yarayı kendine vermek istemişti.Kendi kalbini parçapinçik etmek istemişti.Bunu bile doğru düzgün becermemişti.Eline yüzüne bulaştırmıştı.Neyi becermişti ki doğru dürüst bu yaşına kadar?Aşık olmayı mı?Sevmeyi mi?Sevilmeyi mi?...Bunların hiçbirini becermemişti.Becerebildiği tek şey kendini incitmek, kalbini parça pinçik etmek olmuştu onun.Aşk onun için sadece sonsuz melankoli kaynağıydı onun için.

Aşk...Çılgınlık!Ah!Tutkulu bir kalp umutsuzluk ve acıyla çarptığında,ne kadar kof sesler çıkarır.Baktığın her yerde sanki aşık olunan varlığın hayali vardır.Ama bu hayal artık renkte değil;dosdoğru güneşe bakan embesilin bakışlarına uzun zaman takılıp kalan kara halkalar gibi,koyu,matem içinde ve zindan gibi...Bereli balık aşık olmayı çok güzel birşey zannederdi oysa başına gelmeden önce.Nereden bilirdi o duygunun böylesine acı verici olduğunu...

Bir gece daha başlıyordu.Bereli balık yine "ne olur bu sefer güneş doğmasın"diye yalvarıyordu yaradana!Kapkara bir kuyunun içine girmek ve ordan asla çıkmak istemiyorde o gece..Uyku ona haramdı artık...Hoşgeldin daimi hüzün...